Oorsprong van Reiki

Mikao Usui
De stichter van het Usui-systeem van natuurlijke heling, werd in de tweede helft van de 19de eeuw in Kyoto (Japan) geboren.
Mikau Usui, die waarschijnlijk van oorsprong een volgeling van het shintoïsme en het Japanse boeddhisme was, had zich helemaal tot het christendom bekeerd. Hij leefde en werkte als priester en leraar aan een christelijke jongensschool.
Tijdens een van zijn lessen werd hem een vraag gesteld, die zijn leven zou veranderen. Leerlingen vroegen hem of hij de bijbelverhalen over de wonderbaarlijke genezingen van Christus geloofde. En ook wat de betekenis was van Jezus uitspraak: “Wie in mij gelooft, zal ook zelf de wonderen doen die ik doe. Ja, groter dan die zal hij doen”. “Als dat waar was, zouden er op de wereld heel veel genezers moeten zijn”, zeiden de leerlingen. Dr. Usui kon zijn leerlingen hier geen antwoord op geven, maar voelde de uitdaging en ging op zoek naar het antwoord op de vragen en naar bewijzen voor de miraculeuze genezingen van Jezus.
Hij reisde eerst naar de VS waar hij theologie en Sanskriet (oude taal van India en Tibet)studeerde, voordat hij later weer naar Japan terugkeerde. Hij meende in de Japanse Lotus-sutra’s informatie te kunnen vinden over de methode die Boeddha gebruikt had om mensen te genezen. Hij reisde naar verschillende boeddhistische kloosters om monniken te vragen of zij informatie hadden over Boeddha’s methode van fysieke genezing. Ofschoon hij overtuigd was dat Boeddha mensen had genezen, had het boeddhisme zich helemaal gericht op spirituele en geestelijke heling, waardoor geen van de monniken Usui kon helpen.
Uiteindelijk bezocht Usui een zenklooster en door de abt van het klooster begon hij weer hoop te krijgen. Hij bestuurde de boeddhistische sutra’s in het oorspronkelijke Sanskriet. Hij vond in de teksten de methoden van genezing, maar het ontbrak aan de informatie, die het hem mogelijk kon maken om de energie om te helen, te activeren en zelf te gebruiken. Usui reisde naar Tibet om de Tibetaanse boeddhistische sutra’s te bestuderen.
 
Daarna vertrok hij weer naar het zenklooster in Japan. De abt adviseerde hem in zichzelf te zoeken naar de antwoorden, door middel van meditatie en gebed. Usui ging naar de top van de heilige berg Kur Yama bij Kyoto en trok zich daar 21 dagen terug om te vasten. 21 stenen legde hij voor zich neer en gooide elke dag een steen weg. Op de 21ste dag bad hij in diepe ernst voor de antwoorden op zijn vragen. Terwijl hij dat deed, zag hij vanuit het dal een licht dichterbij komen. Hij voelde dat dit zijn antwoord was en ondanks zijn angst, stelde hij zichzelf ervoor open. Het licht raakte hem in zijn derde oog (zesde chakra) op het voorhoofd. Ontelbare veelkleurige lichtbollen verschenen voor zijn ogen en in dat visioen zag hij de Reiki-symbolen. Hij kreeg ook informatie over elk symbool en over het gebruik ervan voor het activeren van de helende energie. Hiermee was Reiki herontdekt.
 
Toen Usui uit zijn trance kwam, merkte hij dat het ondertussen licht was geworden. Er was veel tijd voorbijgegaan ten tijde dat hij het visioen had ontvangen. Ondanks dat hij de 21 dagen niet gegeten had, voelde hij zich vol energie en opwinding en begon de berg af te rennen. In de haast viel hij en bezeerde zijn teen. Hij hield zijn voet in zijn hand en was verbaasd over, dat het bloeden stopte en zijn teen binnen enkele minuten genezen was. Hierna volgde nog meerdere helingen en pijn bestrijdingen. Uiteindelijk besloot hij met de nieuw ontdekte energie te gaan werken in het bedelaarskwartier in Kyoto. Al snel realiseerde hij, dat de mensen geen verantwoordelijkheden namen voor hun eigen leven en dat ze hierdoor terugkeerden naar het bedelen op straat. Dit ontmoedigde Usui. Toen nam hij het besluit om de vijf principes van Reiki op te stellen. Hij heeft diverse mensen ingewijd als Reikimaster en één van hen, dr. Chujiro Hayashi , vertrouwde hij toe zijn leer na zijn dood voort te zetten.
 
Dr. Chujiro Hayashi was een gepensioneerde marine-officier met een grote belangstelling voor spirituele praktijken.
Toen hij Reikimaster op zijn 47ste was geworden, opende hij een kliniek in Tokio en wijdde hij zijn leven aan het opleiden van anderen. Deze kliniek was zeer succesvol en er werkten therapeuten in groepen aan de patiënten. Dr. Hayashi had de drie niveaus van Reiki en de handposities bedacht. Hij was een beroemd spiritueel medium en hij vond het belangrijk dat zijn kennis behouden zou blijven.
Hij gaf de verantwoordelijkheid door aan een Japanse vrouw die op Hawaii leefde, Hawayo Takata, die hij vele jaren eerder als patiënt in zijn kliniek in Tokio had ontmoet.
 
Hawayo Takata werd geboren op het eiland Kauai op 24 december 1900. Haar ouders waren Japanse immigranten. Later trouwde zij met Saichi Takata en ze kregen samen 2 kinderen. Saichi stierf in 1930 en liet zijn vrouw achter met de 2 opgroeiende dochters.
Toen een van haar zusters stierf, reisde Hawayo naar Japan om het nieuws aan haar ouders te vertellen. Terwijl zij in Japan was, werd zij ziek en de artsen ontdekten een tumor, galstenen en een blindedarmontsteking. Hawayo moest geopereerd worden.
Terwijl ze lag te wachten op de narcose, hoorde Hawayo een stem, die haar vertelde dat de operatie niet nodig was. Zij sliep en droomde niet en had dit nog nooit eerder meegemaakt. Hawayo vroeg een dokter of er een ander mogelijkheid was om haar te genezen.
 
De dokter vertelde haar over Dr. Hayashi’s Reiki-kliniek. Toen Hawayo de kliniek bezocht, raakte zij diep onder de indruk van het vermogen van de therapeut. Deze spoorde de ziektegebieden op, door alleen met zijn handen over haar lichaam te strijken. Zij voelde de warmte van zijn handen en dacht dat hij een apparaat gebruikte. De therapeut vertelde haar over Reiki en hoe het werkte.
Gedurende 4 maanden kreeg zij dagelijks behandelingen, was zeer onder de indruk geraakt van Reiki en wilde Reiki leren.
In 1936 kreeg zij de initiaties voor de Eerst Graad en een jaar later keerde Hawayo terug naar Hawaii. Kort hierna werd zij door dr. Hayashi ingewijd als Reikimaster. Hij vroeg haar om zijn opvolger te worden.
Voordat Hawayo op 11 december 1980 stierf, benoemde zij Phyllis Lei Furumoto, haar kleindochter, tot haar opvolgster.

Vele versies van dit verhaal zijn beschreven en er zijn vele vragen over de hiaten die het bezit, maar net als in een sprookje gaat het om de diepere betekenis, die onderhevig is aan individuele interpretaties en niet om de logica.